Ervaring in het bevallen in het Martini ziekenhuis in Groningen

Ik heb een tijd geleden een artikel geschreven over mijn ervaring met het bevallen in het OLVG ziekenhuis in Amsterdam. Deze werd goed gelezen. Ik kwam er achter dat veel aanstaande ouders behoefte hebben aan het lezen over bevallingen in het ziekenhuis waar zij moeten gaan bevallen. Sommige aanstaande ouders mogen kiezen tussen bepaalde ziekenhuizen. Ook daarbij helpen artikelen over ervaringen in het ziekenhuis.

Rianne (23 jaar) ken ik vanuit de vriendengroep van mijn vriend. Zij is 20 augustus bevallen in het Martini ziekenhuis van haar eerste kindje. Ik vroeg haar of ze misschien haar ervaringen zou willen delen op mijn blog. Er zijn veel aanstaande ouders die wel graag zouden willen weten hoe het is om in een ziekenhuis bij hun in de buurt te bevallen. Rianne beschrijft hieronder hoe haar bevalling verliep in het Martini ziekenhuis in Groningen.

Donderdag 20 augustus 2015 om 15.44 uur werd Len geboren in het Martini Ziekenhuis te Groningen. Een aantal weken voor de bevalling waren er wat zorgen over de groei van Len, want zijn groei stagneerde. Na een aantal controles in het ziekenhuis op de afdeling Gynaecologie werd besloten om de bevalling met 41 weken in te leiden. Ik was blij dat deze stagnatie in groei zo serieus werd genomen, ze namen duidelijk het zekere voor het onzekere. Na de 40 weken zwangerschap gaat normaal gesproken de kwaliteit van de placenta achteruit. Naar aanleiding daarvan werd besloten om Len niet langer dan 41 weken te laten zitten aangezien hij niet erg groot leek. Woensdag 19 augustus was ik 41 weken zwanger en Len maakte nog geen aanstalten om te komen. Woensdags zijn we nog naar het ziekenhuis geweest om te kijken of ik  ‘inleidbaar’ was, dat wil zeggen, kijken of ik al wat ontsluiting had. Ik had inderdaad 2 cm ontsluiting, dus de volgende dag zou ik ingeleid worden. Eerder had ik al een folder meegekregen over inleiding, dus ik kon mij een beetje voorbereiden. Dit was fijn, want alles stond duidelijk beschreven.

De dag van de bevalling
’s Ochtends om 6 uur moest ik bellen om te vragen of het door zou gaan (als er andere spoedgevallen zouden zijn, zou het niet doorgaan). Het was een drukke nacht geweest dus mij werd gevraagd of we er om 8 uur konden zijn. Toen wij om 8 uur aankwamen werden wij naar de wachtkamer verwezen. We hebben hier ruim een uur gewacht zonder dat we een update kregen over hoe het ervoor stond. We waren al erg zenuwachtig dus het was even stress, we dachten al dat we ‘vergeten’ waren. Toen nog maar eens aan de verpleging gevraagd hoe lang het nog ging duren, gelukkig konden we toen terecht.

We kregen een mooie kamer, schoon en van alle gemakken voorzien. Een lekkere stoel voor Tim en een eigen, ruime badkamer. In de kamers zijn frisse kleuren gebruikt. Onze kamer had als accentkleur limegroen en roze. Ook waren er grote ramen, dus we konden lekker naar buiten kijken en er was voldoende daglicht. Ik had steeds het gevoel dat men naar binnen kon kijken, maar achteraf denk ik dat het geblindeerd glas was;-). Op de gang was ook een kleine kamer met een keukentje en een bank, hier kon Tim koffie halen. Rond de middag kregen we beide een goede lunch aangeboden. Ook was er de mogelijkheid voor Tim om bij ons te blijven slapen als we zouden moeten blijven ’s nachts.

Na ons geïnstalleerd te hebben kwam er een studente en een verpleegkundige om mij aan de apparaten te koppelen. Ik kreeg banden om mijn buik die de hartslag van de baby volgden. Aan de hand daarvan konden ze de conditie van de baby goed in de gaten houden. Ook werden hiermee de weeën gevolgd. Na een uur aan deze zogenaamde CTG te hebben gezeten werden mijn vliezen gebroken (rond 10.00 uur) en kreeg de baby een draadje op zijn hoofd die vanaf dat moment zijn hartslag ging registreren. Dit werd allemaal gedaan door een arts assistent. Een aardige man die mij erg op mijn gemak stelde. Hij was erg rustig, wat mij vertrouwen gaf. Rond 10.30 uur kreeg ik een infuus met een weeënopwekmiddel, de dosis werd geleidelijk opgevoerd. De weeën werden steeds heftiger in de uren die volgden. De studente kwam af en toe bij ons langs om te kijken hoe het ging en of ze nog iets voor ons kon doen. Dit was een leuke meid. Het was fijn dat er geregeld iemand bij ons kwam, we kregen nu absoluut niet het gevoel dat we ‘vergeten’ werden, haha.

De weeën werden steeds heftiger, dus ik vroeg welke pijnstilling mogelijk was. Ik had inmiddels 7 cm ontsluiting dus een ruggenprik was niet meer mogelijk (wat ik ook niet wilde). Pethidine was de andere mogelijkheid, een prikje in je been die ‘de scherpe randjes’ eraf haalt. Dit heeft een piepklein beetje geholpen. Ongeveer 45 minuten later bleek dat ik al volledige ontsluiting had dus mocht ik gaan persen. De hartslag van de baby daalde tijdens de heftige weeën waarna de arts assistent voorstelde om een handje te helpen. Gelukkig hoefde dat niet want na een paar keer persen was Len er met een prima gewicht van 3360 gram. Tijdens deze fase van de bevalling werd ik door de arts assistent, de verpleegkundige en de studente goed bijgestaan. Er werd precies aangegeven wat ik moest doen en ik werd flink aangemoedigd. Een hele bijzondere ervaring!

Na de geboorte mocht Tim natuurlijk de navelstreng doorknippen. Omdat Len er op het eerste gezicht gezond uitzag mocht hij eerst een tijdje bij mij liggen voordat hij werd onderzocht. Ongeveer een half uurtje later werd hij onderzocht bij ons op de kamer. Hij is dus niet bij ons weg geweest. Rond 17.00 uur kwam onze familie langs om de kleine te bewonderen. Rond 18.00 uur kregen we beiden weer een maaltijd en werd ik geholpen met douchen. Ik had toen wel een beetje het idee dat men wat haast had. De verpleegster benadrukte dat ik me alleen even moest afspoelen. Om 19.00 uur mochten we naar huis. We werden door de verpleegster helemaal naar beneden begeleid omdat we veel spullen hadden, goede service dus!

Na een vermoeiende maar vooral bijzondere dag waren wij om 19.30 uur weer thuis. Wij raden het Martini Ziekenhuis iedereen aan. Goede service en begeleiding en een ontspannen sfeer.

Waarom ik Martini Ziekenhuis aanraad:

• makkelijk te bereiken (ten opzichte van het UMCG, dat ligt in de binnenstad)
• parkeren is er prima. Als je bijv. een hele dag hebt gestaan hanteert hij automatisch het tarief van een dagkaart (ong. 6 euro?). Je betaalt dan dus niet meer per uur.
• fijne kamer: ruim, schoon en lekkere stoelen
• goede, professionele begeleiding
• maaltijden voor beiden
• aardige mensen op de afdeling

Wat beter kon:
– we moesten lang wachten voordat we geholpen werden. Het is niet erg om te wachten, als je maar weet dat ze je niet vergeten zijn. Communicatie kon dus beter
– de verpleegster werd wat gehaast, misschien omdat we voor een bepaalde tijd weg moesten zijn? (dit is een aanname hoor).

Ik vind het altijd leuk om de bevallingsverhalen van andere te lezen en aan te horen. Als ik het zo lees is het Martini ziekenhuis dus een prima ziekenhuis om in te bevallen. Jammer van dat lange wachten. Vooral als je pijn hebt duurt wachten zo lang. De verpleegster was aan het einde dus wat gehaast. Ook al is het gehaast overkomen van de verpleegster een aanname, het is dan alsnog wel de bedoeling dat de verpleegster aangeeft wat er is.

Leuk en positief artikel over het Martini ziekenhuis. Er is aan elk ziekenhuis wel wat op te merken. Dit is minimaal en dus zeker een aanrader volgens Rianne en als ik lees hoe het is gegaan zou ik ook dit ziekenhuis aanraden. Wat Rianne heeft op te merken aan het ziekenhuis is per situatie verschillend dus wie weet is dat bij jou net even anders.

Ben jij weleens in het Martini ziekenhuis bevallen en wat is jouw ervaring?

-X-

Annelon en Rianne