Please assign a menu to the primary menu location under menu

Hmm, waar ben ik eigenlijk voor? Ik vind dat de kinderen inderdaad maar gewoon te luisteren hebben, maar vind ik toch dat je heel veel bereikt met compromissen te sluiten. Dit werkt bij heel veel kinderen die ik ken dus ik denk eigenlijk wel bij alle kinderen.

Nola is één jaar, wij laten haar nu al dingen zelf doen, maar we bepalen ook wanneer dit niet gebeurd. Nu vindt Nola dat nog geen probleem. Richard heeft Nola bijvoorbeeld geleerd hoe ze het lichtknopje aan en uit kan doen. Ze wijst er soms naar en dan mag ze het licht aan of uit doen. Soms lopen we er ook gewoon langs heen en drukt ze niet op het lichtknopje.

SAMSUNG CSCAankleden
Als ik Nola aankleed dan probeert ze nog weleens een shirt aan te trekken, maar dat kan ze nog niet. Terwijl ze haar shirt vast heeft doe ik al haar romper aan, ze wordt dan erg boos. Ze mag van mij dus wel haar shirt zelf aan doen maar dat kan ze simpelweg niet. Ik kan haar dat nog niet uitleggen. Als Nola wat ouder is en ze wil zichzelf aankleden terwijl we haast hebben dan zou ik haar één ding zelf aan laten doen en ik de rest. Als we hele erge haast hebben en we hebben geen tijd voor deze compromis dan zeg ik haar dat en heeft ze pech, hoe boos ze ook doet. Soms is het even niet anders. Als je daar vervolgens niet meer op reageert dan weet ze voor de volgende keer “Oh papa en mama zeggen dat het niet kan en dus niet mag, ik ga ook maar niet boos doen want dat helpt toch niet”.


SAMSUNG CSCZelf kleding uit kiezen

Kinderen willen vaak ook graag de kleding uitkiezen die ze die dag aan trekken. Ze kiezen dan niet altijd de mooiste combinaties uit of net dat ene “Frozen of Cars” shirtje, haha. Ik sluit dan vaak wel een compromis, ze mogen dan vaak één dingetje uit kiezen en ik de rest. Een “Frozen of Cars” shirt match ik vaak met een vestje ;-).

Wanneer we een bruiloft hebben of een speciaal feest waar ze netjes gekleed moeten gaan dan hebben ze gewoon pech en bepaal ik. Ze kunnen dan stampij maken, maar nogmaals, wanneer jullie hier niet op reageren denken ze de volgende keer “Oh papa en mama zeggen dat het niet kan en dus niet mag, ik ga ook maar niet boos doen want dat helpt toch niet”.

SAMSUNG CSCEten
Op een bepaalde leeftijd, 1,5/2 jaar, worden kinderen vaak erg kieskeurig over wat ze wel en niet willen eten. Aan tafel is het belangrijk dat het een beetje gezellig blijft, je wil dus geen strijd aan gaan maar je wil wel graag dat ze iets eten. Ik spreek dan bijvoorbeeld vaak af wat ze wel op moeten eten en wat niet. Ik schuif dan het eten opzij wat ze niet op hoeven te eten. Haha, tip voor de kids: Vroeger deed ik dan heel stiekem het eten wat ik wel op moest eten bij het eten wat ik niet op hoefde te eten, ik schoof dan heel stiekem steeds een beetje de andere kant op.

Ik sluit vaak één compromis anders wordt het onduidelijk en denken kinderen elke keer dat ze bij een compromis nog steeds kunnen onderhandelen. Ze kunnen dan gefrustreerd raken wanneer dat niet lukt omdat het de vorige keer wel lukte.

SAMSUNG CSCDit zijn een paar voorbeelden. Je kan een compromis sluiten, maar ik vind dat het voor de kinderen ook duidelijk moet zijn dat jij diegene bent die bepaald wat er gebeurd. Te veel compromissen sluiten zal naar mijn mening dus averechts werken omdat kinderen dan denken dat ze overal bij een compromis kunnen sluiten.

Hebben jullie nog een voorbeeld van het sluiten van een compromis? Hoe doen jullie dit tijdens het aankleden en het eten?

-X-

Annelon

2 Comments

  1. Zo herkenbaar! En soms zo lastig!

    Nylan heeft ook vaak baat bij een compromis, maar doe je dat teveel weten ze eigenlijk overal wel een eigen slaatje uit te slaan. Op een gegeven moment kom je daar achter en is het naast heel verstandig, ook heel praktisch en fijn te doen wat jijzelf graag wilt, pech voor hem dan even.

    Met aankleden laat ik Nylan nu inderdaad zelf één gedeelte doen, en niet alles. Soms is hij ook lui en vindt het fijn aangekleed te worden, maar soms wil hij alles zelf doen, vaak net als je moet werken die dag, dus nu is het inderdaad of de broek, of de sokken en de rest doet mama. Werkt perfect.

    Gezien het niet zo grote eetpatroon van Nylan worden daarin nog de meeste compromissen gesloten. Ik houd het wel gezellig en beloon niet met een toetje, maar hij wordt wel erg verdrietig van geen verhaaltje-voor-het-slapen-gaan, daarover maken wij wel eens een afspraak wanneer ik nog een erg vol bordje eten voor zijn neus zie staan.

    Vast herkenbaar voor vele van jullie!

    Groetjes Marieke

Leave a Response