Please assign a menu to the primary menu location under menu

Elke woensdag komt er nu een post online over een bevalling in een bepaald ziekenhuis om zo andere (aanstaande) moeders te informeren over het desbetreffende ziekenhuis. Zo heeft vorige week Rianne een artikel geschreven over het Martini ziekenhuis. Ik wist dat Esther twee keer in het UMCG ziekenhuis is bevallen en vroeg haar of zij ook een artikel wilde schrijven.

Esther stelde voor om nog een artikel te schrijven over haar dochtertje Faya die in het Martini ziekenhuis is geboren. Faya is in de buik van Esther overleden na 35,5 weken. Ik wist dit maar ik zou nooit zomaar vragen of ze daar een artikel over wil schrijven. Ik voelde mij enorm vereerd dat ze met het initiatief kwam om dit artikel te schrijven voor op mijn blog. Ze vond dit ook goed voor nog een stukje verwerking. Al verwerk je dit natuurlijk nooit helemaal.

 

Het was maart 2012 en mijn menstruatie bleef uit. Ik vloog naar de drogist voor een test en na deze te hebben gedaan, verschenen er al snel 2 streepjes. Oh, wat was Ik blij! 1 jaar na de geboorte van Milan en 2 vroege miskramen was ik weer zwanger! Deze keer leek het goed te gaan. Toen ik 6 weekjes zwanger was kreeg ik toch wat licht bloedverlies, maar dit had ik bij Milan ook. Ik was er toch wel erg gespannen over en kreeg een echo. Hier was al een kloppend hartje op te zien. Mijn dag kon niet meer stuk! We zouden nog een kindje krijgen! De zwangerschap verliep verder goed. Ik was wel misselijk, maar verder mocht ik niet klagen.

Met 20 weken kregen we weer een echo. Alles zag er top uit en mijn wens zou uitkomen! We zouden een dochter krijgen! Het enige dat de echoscopist constateerde was dat ik ruim vruchtwater had. Ik kreeg hier een extra echo voor in het Martini ziekenhuis. Hier werd gezegd dat het binnen de marches viel. Ik heb ook nog een glucosetest gedaan en deze was helemaal goed. Niks aan de hand en ik was weer rustig. Mijn buik groeide en groeide en ik zat niet lekker in mijn voel. Voelde me vaak down en zat gewoon echt niet lekker in mijn vel.

3-16-trauma-baby-overleden-zwanger-35-weken-einde-zwangerschap-asring-cremeren-psycholoog-emdr-overleden-dood-nanny-moeder-verwerken-artikel-blogInmiddels was ik 35.5 weken zwanger en voelde ik dat Faya erg druk bewoog. Later op de avond voelde ik haar juist weer erg weinig. Ik ben lekker gaan slapen want ik had de volgende ochtend toch weer controle bij de verloskundige. Ik heb die hele ochtend geen beweging meer gevoeld, maar was niet gelijk in paniek. De verloskundige hoorde nog wel een hartslag, maar ze vond het ook wel vreemd dat Faya niet bewoog.

Om 14.00 moesten we in het ziekenhuis zijn en kreeg ik een CTG. Hier was geen hartslag te vinden en mijn vriend en ik raakten nu toch wel in paniek. Ik wist nu dat het niet goed was. Ik kwam meteen in een soort overlevingsstand. Dit gevoel had ik ook bij het overlijden van mijn vader destijds. We kregen nog een echo en ik durfde niet meer te kijken.

“Ik keek naar de gynaecoloog en zag zijn hoofd een nee beweging maken. Ik kon het niet geloven. Dit kon niet waar zijn! Ik schreeuwde, zeg me alsjeblieft dat het niet zo is! Mijn vriend werd helemaal bleek en viel bijna flauw. Gelukkig vingen de verpleegkundigen hem goed op. Ik kon dit niet. Ik was in shock!”

Het eerste wat toen in me opkwam was dat het kindje er uit moest. Het moest er direct uit met een keizersnee! Dit mocht niet. We moesten naar huis en de volgende dag zou ik worden ingeleid. Ik wou eerst naar een psychiater, want dit kon ik niet aan. Ik kreeg rustgevende tabletjes van de psychiater en kon hierdoor toch nog een beetje slapen.

De volgende ochtend zijn we om 8 uur naar het Martini ziekenhuis gereden. Ik voelde zoveel woede en verdriet. De mensen op straat zagen mijn dikke buik en hadden er geen weet van dat in die dikke buik een dood kindje zat. Ons kindje was dood! Zomaar dood! Wat had ik verkeerd gedaan. Ik leefde zo gezond. Dit kon toch niet? En toch was het zo! Ik zou vandaag gaan bevallen van mijn overleden meisje.

In het ziekenhuis aangekomen werden we goed opgevangen. We kregen een afgezonderde kamer en er werd al snel een ruggenprik gezet. Mijn beste vriendin en zwager waren er de hele dag bij. Alles ging langs me heen. Ik denk dat dit ook kwam door de rustgevende medicijnen. Ik had ook helemaal geen weeën doordat de ruggenprik heel hoog stond. Iets voor 24.00 had ik genoeg ontsluiting. De ruggenprik werd uitgezet en ik kreeg persweeën. Na 3 keer persen was ze er. Ik moest vreselijk huilen en ik kon haar niet zien. Ze moest weg. Ze was dood. Ik kon haar niet voeden. Ik wilde het zo snel mogelijk vergeten en weer naar huis. De verpleegkundigen zeiden dat ze heel mooi was en dat het voor de verwerking beter zou zijn dat ik haar toch zou zien. Ik heb hier toen toch nog mee ingestemd.

“Mijn vriend kwam met Faya de kamer binnengelopen. Ik zag haar en brak. Ik weet nog dat ik zei: mijn meisje kom maar bij me. Ik heb haar toen vastgehouden. Ze was zo mooi, maar ook koud. Het klopte niet. Dit meisje hoorde te leven. Ik voelde me toch wel trots nu. Ik had dit toch maar even gedaan.”

De volgende ochtend kwam stichting make a memory langs om foto’s te maken. Voor mij was het nu wel klaar. Ik durfde niet naar haar te kijken.

We mochten die middag naar huis. Voordat we gingen hebben ze nog alle denkbare onderzoeken bij mij gedaan om achter de oorzaak te komen. We kregen ook een heel mooi quilt kleedje mee waar Faya onder heeft gelegen. De verpleegkundigen van het Martini ziekenhuis hebben ons geweldig bijgestaan. Ik ben ze eeuwig dankbaar voor hun steun en oprechte medeleven.

3-16-overleden-baby-miskraam-35-36-weken-zwanger-zwangerschap-bevallen-martini-ziekenhuis-cremeren-begraven-aandenken-kleedjeThuis moest er natuurlijk nog van alles geregeld worden. Vanaf 24 weken zwangerschap wordt een kindje erkend en mag het ook worden begraven. Er kwam een hele lieve vrouw bij ons thuis praten over onze wensen. We hebben er voor gekozen haar te cremeren, omdat ze nooit op onze aarde heeft geleefd en het niet goed voelde haar onder de grond te stoppen. Tijdens de crematie waren onze vrienden en familie aanwezig en draaiden we het nummer angel van Sarah McLachlan. Dit nummer vinden mijn vriend en ik al vanaf ons samenzijn helemaal geweldig. De keuze voor dit nummer was dan ook snel gemaakt. Ik heb nog één keer bij Faya gekeken en we hebben van de as hele mooie ringen gemaakt.

3-16-trauma-baby-overleden-zwanger-35-weken-einde-zwangerschap-asring-cremeren-psycholoog-emdr-overleden-dood-nanny-moederIedereen leek hierna weer verder te gaan met zijn haar leven. Helaas hoorden we van een aantal ‘vrienden’ weinig meer, terwijl de mensen van wie we het niet verwachtten er wel waren. We vielen in een zwart gat en verwerkten dit ieder op een verschillende manier. Hierdoor kregen we veel ruzie en hing onze relatie aan een zijden draadje. Ik ben in therapie gegaan en ben goed geholpen met EMDR traumaverwerking. Onze relatie heeft het gelukkig, mede door onze zoon, gered. Het blijft een eeuwig verlies en er is helaas geen enkele oorzaak gevonden. Gewoon domme pech dus.

“Dit vind ik nog steeds wel erg moeilijk, maar ik moet me er bij neerleggen.”

Gelukkig is het ons toch nog gegeven en zijn we op 30 oktober 2014 toch nog trotse ouders geworden van een prachtige dochter. Hoe deze zwangerschap en bevalling is verlopen lees je in het volgende blog.

 

Wat een mooi artikel. Logisch dat dit iets is wat kan gaan botsen in een relatie. Je gaat het toch ieder op een andere manier verwerken. Ik kan mij voorstellen dat de vrouw gevoeliger is, er langer bij stil staat en de man wat sneller verder gaat met zijn leven. Ik kende dit verhaal al en dacht er best vaak aan tijdens mijn zwangerschap. Gelukkig gebeurt dit niet heel vaak maar het gebeurt wel. Esther zei mij ook dat de verpleegkundige dit wel gewend zijn. Best heftig om te horen.

Ik hoop dat andere moeders, die dit zijn overkomen, wat aan dit artikel hebben. Dank je wel Esther voor dit mooie verhaal!

-X-

Annelon & Esther

2 Comments

  1. Ik las dit met tranen in mijn ogen. Na het hebben van een miskraam mijzelf kwam ik hierop terecht. Mijn stiefzoon van 4 zat naast mij en vroeg mij wat ik aan het doen ben en keek mee. Hij zag het dekentje en wilde het beter zien, dus ik zoomde in op de beer. Hij gaf het een kus en zei dat hij superveel van hem houdt. Geen idee waarom hij dat ineens wilde en zei maar er wordt door ons aan jullie gedacht en herdacht.

  2. Waarom moest zoiets gebeuren?!
    Jij wilt je kindje beschermen en omhelzen…
    Ik heb mijn zoontje ook nooit levend kunnen zien… Dit was er nog geen twee weken geleden…
    Ik voel met Esther.

Leave a Response