Hij is er hoor. Onze vierde spruit genaamd Owen. Hij was bij zijn geboorte 3305 gram en 50 cm lang.
Inmiddels is Owen alweer 2 maanden, maar we hebben heel bewust rustig aan gedaan met alles. Dus ook met het schrijven van nieuwe blogs. We wilden alle kinderen de aandacht geven die ze verdienen en we moesten allemaal wennen aan de nieuwe situatie. En ik wilde ook vooral heel erg genieten. We zijn ons er namelijk erg van bewust dat Owen het laatste kindje is. Een vierde keizersnede is al niet aan te raden; laat staan een vijfde.
Ik merkte dit keer echt dat het een vierde keizersnede was. Voor mijn gevoel had ik veel meer pijn en kon ik veel minder dan de vorige keren. Al kan het ook zo zijn dat je elke keer weer vergeet hoeveel pijn je hebt gehad van een bevalling of keizersnede.
De keizersnede zelf was goed gegaan en het litteken ziet er goed uit. Nu moet je niet denken dat er vier lijnen naast elkaar zitten. Het is gewoon 1 litteken.
Voorbereiding op de kamer
We waren om 13:00 uur in het ziekenhuis en ik zou rond 16:00 uur geopereerd worden. Maar ineens mocht ik mij al zo snel mogelijk klaar gaan maken voor de operatie (keizersnede). We zaten al in de kamer waar we zouden verblijven. Het leek wel een hotelkamer. Alles werd uitgelegd. Wesley kon er ook slapen.
Als eerst kreeg ik een infuus. Daar zag ik enorm tegen op. De verpleegkundige wist dat ik erg op zag tegen het infuus. Omdat ze de eerste keer het infuus verkeerd had geplaatst durfde ze niet nog een keer en wilde het eventueel aan een andere verpleegkundige over laten. Ik had aangegeven dat ze toch nog een keer mocht proberen. Het is haar de tweede keer toch wel gelukt. Zo een infuus vind ik altijd maar vervelend zitten. Het voelde nog wat beurs, maar dat gevoel gaat op een gegeven moment over.
Door dat infuus werd vanalles gespoten aan medicatie. Ook ging ik nog even aan het CTG.
Richting de OK
Ik kreeg zo een leuk blauw jurkje aan en kon al op het bed gaan liggen. Ik kreeg een extra warm deken omdat het op de OK erg koud zou zijn.
Voordat je een keizersnede krijgt moet je binnen 48 uur voor de operatie bloed hebben geprikt. blijkbaar had ik rond de 50 uur van te voren bloed laten prikken dus gingen ze toch nog even snel mijn bloedwaarden checken. Via het infuus kunnen ze dan gewoon wat bloed af nemen. Zo een infuus is toch wel handig hoor. Zo wordt ik minder vaak geprikt.
De verpleegkundigen die ik had en mij richting de OK brachten waren erg aardig en gezellig. Na de keizersnede zouden zij er niet meer zijn, omdat dan hun dienst voorbij was. Heel logisch maar het voelde toch gek dat zij een boodschapje gingen doen en hun hond uit gingen laten, maar ik een keizersnede onderging. Ik vond het niet kunnen dat ze weg gingen laat maar zeggen.
Richting de operatietafel
Op een gegeven moment kwamen er allemaal mensen zich voorstellen en aangeven wat hun functie was en wat ze gingen doen. Dat ging allemaal heel snel en was erg veel. Toen kreeg ik het toch wel even moeilijk. Het werd toch wel spannend. Ze reden mij naar de OK en daar werd ik op de operatietafel gelegd. De epiduraal moest gezet worden. Dat is een ruggenprik. De meeste mensen vinden die heel spannend, maar ik vond die bij alle keizersneden niet zo pijn doen. Ik vond het nu ook echt meevallen.
Wanneer je gaat liggen voel je langzaamaan je benen niet meer. Ze checken de hele tijd of je nog wat voelt. Ik ben dan altijd vrij panisch in het roepen dat ik nog wat voel dus ze echt niet moeten beginnen. Ik vraag dan ook nog een paar keer “weet je het zeker dat je al kan gaan beginnen?”. Iemand die naast mij stond gaf aan dat ze pauze had en koffie ging drinken “succes met de keizersnede en geniet van je kindje”. Dat vond ik ook zo gek. Waarom gaat zij koffie drinken terwijl ik hier lig te bevallen? Heeft ze zich net voorgesteld en gaat ze weer weg.
Er kwam iemand anders naast me staan die haar dienst over nam. Ze gaf aan dat als ik misselijk werd ik dat even aan moest geven. Dan kon zij zien of mijn bloeddruk veranderde en medicatie toedienen via het infuus.
De operatie
Op een gegeven moment waren ze al aan het snijden. Ook toen vroeg ik “zijn jullie al bezig?”. Ze snijden bij een keizersnede door drie lagen. Eerst een horizontale snee op je bikinisnede, een verticale snee in de buikwand en vervolgens een horizontale snee in de baarmoeder zelf. Je voelt tijdens deze operatie geen pijn maar wel heel erg veel geduw en getrek. Dat is een hele gekke gewaarwording. Het doet dus echt geen pijn maar het lijkt wel alsof je helemaal door elkaar geschud wordt. Ik vind dat zelf niet een heel prettig gevoel omdat ik dan totaal de controle kwijt ben.
Owen werd geboren
Uiteindelijk haalden ze Owen er uit. 14:55 uur was het. Ze lieten Owen zien, hij schreeuwde heel erg hard en ging vervolgens mee met de kinderarts voor 1 a 2 minuten. Ik kon mee kijken door alle glazen ramen. Ik hoefde Owen dus niet uit het oog te verliezen. Wesley stond klaar om de navelstreng door te knippen. Hij is uiteraard al doorgeknipt, want zo lang is de navelstreng niet, maar Wesley mocht het laatste stukje er af knippen. Dat is toch wel iets wat erbij hoort.
Daarna brachten ze Owen naar mij toe en legden ze hem op mijn borst. Net als bij een natuurlijke bevalling. Hij lag vrij hoog op mijn borst omdat ze nog bezig waren met de operatie. Ze moesten namelijk ook nog mijn buik dicht maken. Dat vond ik wel lang duren, maar eigenlijk is dat nog maar een kwartiertje. Alles tijdens de operatie duurde ongeveer 45 minuten.
Wesley is eigenlijk overal bij geweest. Behalve bij het zetten van de ruggenprik. Dan mag dat nog niet. Wanneer ze echt met de operatie beginnen mag je partner bij je komen zitten bij je hoofd.
Na de operatie
Na de operatie kon ik weer terug. Eerst moest er nog vanalles gecheckt worden en daarna werd ik weer terug gereden naar het geboortehuis. De hele tijd door had ik Owen vast. Ik gaf hem ook meteen borstvoeding. Ik was aan het kijken of hij op een van de andere kinderen leek, maar het is op het begin altijd zo lastig te zien.
Terug op onze kamer
Eenmaal op de kamer werden we geïnstalleerd. Toen de verpleegkundige weg was, was het ineens stil op de kamer en zaten we daar met Owen. Heerlijk was het even die rust.
Er kwam een vrouw langs om te vragen wat we wilden eten. Ik moest de hele dag nuchter blijven tot aan de operatie. Ik mocht alleen af en toe een slokje water. Ik had dus enorm dorst en een beetje honger. Het eerste waar ik aan dacht was een koffie en een bruine boterham met boter en kipfilet… vraag me niet waarom.
Ik had al veel paracetamol voor de operatie gehad en via het infuus kreeg ik nog morfine. Verder mocht ik elke 4 uur weer twee tabletten paracetamol van 500 mg. Daarbuiten mocht ik nog vragen om extra pijnstilling. Dan was het nog wel de vraag of ik het ook zou krijgen. Geloof me; de pijnstilling heb je echt nodig. Het lukt niet meer om zelf te gaan zitten, uit bed te gaan etc. Je wordt dus eerst echt verzorgd op bed terwijl je eigenlijk gewoon op wil staan om gewoon even te douchen of naar de wc te gaan. Of om je baby te verschonen.
Wesley en de verpleegkundige gingen op een gegeven moment Owen een luier om doen. En later deden ze hem ook het kledingsetje aan dat ik in had gepakt.
De andere kinderen
Nola en Liam stonden er echt op om langs te komen zodra Owen geboren was. Zij mochten natuurlijk meteen langskomen. De andere opa’s en oma’s konden ‘s avonds komen want ik was echt kapot. Wesley trouwens ook. Toen mijn moeder binnen kwam met de kinderen kwamen Nola en Liam mij meteen een kus en knuffel geven. Maar Jack (1,5) die wilde niks van mij weten en wilde alleen maar bij Wesley zitten. De “baby” vond hij ook niet interessant. We hadden ook helemaal geen verwachtingen bij “de eerste ontmoeting”. Dit was gewoon prima. Mijn zusje zou eigenlijk foto’s komen maken maar ik had gevraagd of ze de volgende dag kon komen. Het werd echt teveel.
Mijn moeder, Nola, Liam en Jack waren er 20 minuten en gingen weer naar huis. Liam (8) vroeg of ik na 1 nachtje thuis kwam. Ik had aangegeven dat we hopen na 1 nachtje naar huis te gaan maar dat het kan zijn dat het er 2 worden.
Hoe de geboortedag verder verliep
De ruggenprik was nog niet uitgewerkt. ‘s avonds kreeg ik langzaam het gevoel weer terug en kon ik mijn benen weer bewegen. Eerst mijn tenen en vervolgens ook de rest. Heel fijn als je dan even je knieën omhoog kan doen.
Owen was super relaxt en deed het heel goed. Ik was ook prima maar had gewoon heel veel pijn en liet verder alles maar op me af komen. De verpleegkundigen waren allemaal wel aardig. Het blijft alleen lastig wanneer mensen je moeten verzorgen.
De volgende dag (dag 2)
De volgende ochtend moest ik proberen te gaan staan. Daar zag ik erg tegenop. Ik wist even niet de manier waarop. Uiteindelijk was de manier om op m’n rechterzijde te gaan liggen en mijn met mijn armen omhoog te drukken zonder de buikspieren te gebruiken. Iedereen moet zijn eigen manier vinden; het doet sowieso pijn. De pijn is alleen niet heel erg, omdat ik Owen heb. Daar had ik het gewoon voor over. Toen ik op kon staan moest ik proberen naar de wc te gaan. Vervolgens kon ik weer terug in te gaan liggen. Even later ging ik proberen te douchen. Toen moest ik weer opstaan. Het douchen was wat moeilijker.
Slapen deed ik eigenlijk haast niet. Er ging zo veel adrenaline door me heen. Soms viel ik in slaap. Maar ik schrok elke keer met zo een schok weer wakker. Ook een paar keer met Owen in mijn armen.
Op een gegeven moment had ik heel veel pijn in mn buik en bleef mijn buik wat opgeblazen. De pijn nam toe, maar ik voelde mij een beetje een aansteller. Toch kon ik op een gegeven moment niet meer en haalden ze er een verloskundige bij. Zij tikte 1 keer op mijn buik en ik crepeerde van de pijn. Toen gingen ze de gynaecoloog even bellen. Ze gaf aan dat mijn buik open is geweest en daar dan lucht in is gekomen. Die lucht moest er nog uit en dat is ze uiteindelijk gelukt.
We hoorden dat we hoogstwaarschijnlijk naar huis mochten. Een half uur later kwam de verpleegkundige terug en gaf aan dat we toch nog een nachtje moesten blijven. Dat was wel heel jammer want we wilden wel echt gaan.
De kinderen kwamen die middag weer even langs en mijn zusje ook. Mijn zusje kwam om te kijken en ook om foto’s te maken. De kinderen waren erg opgelaten. Het werd wel een beetje druk. Maar wel een leuke drukke bedoeling. Liam vroeg of ik mee naar huis kwam. Hij was uiteindelijk wel een beetje verdrietig dat ik nog een nachtje in het ziekenhuis bleef. Maar dat was al vrij snel oké. Het was echt heel fijn dat mijn moeder bij ons thuis sliep. Thuis kon ik daardoor echt even loslaten.
Daarna gingen we nog een nacht in. We deden die nacht eigenlijk zo veel mogelijk zelf en drukten minder op de bel. Ik had ook al minder hulp nodig bij het opstaan.
De laatste dag
De volgende ochtend mochten we eindelijk naar huis. Door alle pijn heen stond ik op en deed ik m’n kleren aan, pakte ik mijn tas en deed ik Owen in de maxi Cosi. Ik wilde gewoon terug naar mijn eigen bed en de kinderen. Op naar het volgende hoofdstuk; de kraamtijd. Al was deze al wel begonnen want de dagen in het ziekenhuis trekken ze af van de kraamtijd thuis. Maar prima; ik ben al blij dat er iemand mij komt versterken. Nu nog hopen dat ze leuk is en ze mag blijven.
Het was weer een mooi moment om ons kind voor het eerst te zien. En je krijgt ook zo een magisch gevoel. Er komt zo veel emotie bij kijken. Dat is de pijn meer dan waard.
Liefs,
Annelon
