Please assign a menu to the primary menu location under menu

Scheiden of uit elkaar gaan is nooit leuk; voor niemand. Vooral als er kinderen in het spel zijn. Nola is 5 en Liam is 3 jaar.

Wanneer hebben wij het verteld?

We hebben het de kinderen zo snel mogelijk verteld. We hebben het ze beide uitgelegd. Ook al weet je niet zeker wat je kindje wel of niet begrijpt; gewoon vertellen. Liam is net 3 jaar dus wist ik niet goed wat hij er van zou gaan begrijpen. Toch vertelden we het hem op dezelfde manier als Nola. We gingen er eigenlijk niet echt voor zitten maar vertelde het een beetje spelenderwijs; tussen neus en lippen door.

We vertelde het de kinderen zo snel mogelijk, zodat er minder kans was dat ze zelf wat zouden bedenken. Kinderen, op de leeftijd van Nola en Liam, denken vaak aan zichzelf. Ze betrekken vaak wat op zichzelf; helaas ook de spanningen.

Wat vertelden we ze?

We vertelden Nola en Liam dat we uit elkaar gaan; gewoon zoals het is. Even is wat we letterlijk zeiden:

“Papa en mama gaan uit elkaar. We vinden het beter om ieder in een eigen huis te gaan wonen. Jullie wonen zo dus in twee huizen en blijven altijd samen. Jullie gaan de ene keer naar het huis van papa en de andere keer naar het huis van mama. We vinden elkaar nog lief, maar vinden het fijner om ieder in een eigen huis te wonen en zo verder te gaan. We blijven samen jullie papa en mama en houden heel veel van jullie! Het is niet jullie schuld. Je mag ons altijd wat vragen en als je verdrietig of boos bent mag je dat ook zeggen.”

Dit vonden we, voor toen, even genoeg. Later zouden we er nog even op terug komen en er zullen waarschijnlijk ook nog wel vragen komen.

Wat ook een goeie is, is om de kinderen te vertellen dat bijvoorbeeld oma het ook weet. Dan vertel je ze dat ze ook met hun erover mag praten en dingen mogen vragen. Kinderen zijn erg loyaal aan hun ouders. Door dit tegen ze te zeggen zet je eigenlijk een deur voor ze open.

Wat was de reactie van de kinderen?

De reactie van Nola was vooral heel blij en praktisch. Ze zei bijvoorbeeld “oke, maar dan neem ik wel mijn bed mee” en ging weer verder met waar ze mee bezig was. Liam zei niet zo veel maar ging door met waar hij mee bezig was.

Dat was prima. Kinderen moeten alles vaak even laten bezinken en zullen daarna met vragen komen. Ook komt later het verdriet erbij kijken en dat is ook zeker goed. Daar was ik persoonlijk ook op aan het wachten. Nola deed vooral heel blij. Maar dat is ook wel de loyaliteit naar ons toe.

Wanneer kwam het verdriet?

Op een gegeven moment kwam er het verdriet. Een week voor ik en de kinderen gingen verhuizen moesten we, tijdens het naar bed brengen van de kinderen, even huilen. Toevallig was Nola daarvoor wat brutaal geweest. Zij moest daarom ook huilen en zei “Ik vind het zo zielig voor jullie dat ik dat zei”. Toen zeiden we dat we niet moesten huilen omdat zij brutaal was maar we moesten huilen, omdat wij gingen verhuizen. Toen begon Nola (eindelijk) heel verdrietig te worden. Het is heel erg om je kind zo verdrietig te zien, maar ze moet het zich wel beseffen dat ze er ook om mag huilen en verdrietig mag zijn. Ze zei vaak “ik vind het zo zielig voor jullie”. We zeiden nogmaals tegen haar dat ze altijd bij ons mag komen als ze vragen heeft of verdrietig is. We bleven ook zeggen dat het niet haar schuld is.

Woede en frustratie zonder dat de kinderen er last van hebben

Wij zijn ook mensen en hebben bepaalde emoties. Bij een scheiding of wanneer je uit elkaar gaat ben je het vaak niet helemaal eens over bepaalde zaken. Je staat ineens tegenover elkaar. We probeerde dit zo veel mogelijk te uiten wanneer de kinderen er niet bij waren en over de telefoon. We konden er ook voor kiezen om eens samen te gaan zitten, maar we hebben vooral veel gepraat over de telefoon.

Kinderen voelen spanningen heel goed aan dus helemaal goed kan je het nooit doen, maar zelf ben ik er wel trots op hoe we het zo goed mogelijk hebben weten te beperken.

Tips

  • Maak alles niet mooier dan het is. Ga niet blij doen over twee keer kerst, twee keer Sinterklaas, twee keer op vakantie etc. Het is nou eenmaal geen groot feest. Kinderen hebben liever dat hun ouders bij elkaar zijn dan bijvoorbeeld alles twee keer vieren.
  • Wij zorgen er vooral voor dat de kinderen geen schuldgevoel krijgen. Dat lijkt mij het ergste wat Nola en Liam zouden kunnen voelen.
  • Wij hebben Nola de mogelijkheid gegeven er met andere over te praten door voorbeelden te noemen met wie. Zoals hun oma, tante, juf enz. Kinderen zijn loyaal aan hun ouders dus zullen minder snel wat delen met andere. Als je ze aangeeft dat dit mag dan staat dat deurtje open.
  • Van een vriendinnetje kreeg ik de tip om niet te zeggen dat je ze gaat missen, maar ze gewoon “veel plezier” te wensen. En als ze dan terug zouden komen je beter kan zeggen “wat fijn dat je er weer bent” in plaats van ik heb je gemist. (dit is niet altijd even makkelijk)
  • Wij blijven gewoon consequent in alles en gaan ze niet pamperen. Zo blijven de grenzen duidelijk en hebben ze een veiliger gevoel.
  • We proberen zo nu en dan wat met zijn allen te doen. Al zijn het maar kleine dingen zoals even naar de Mac Donalds. Zonder het over de issues te hebben! Hierin moet je wel geduld hebben tot de ander er ook aan toe is.
  • Soms nemen we even pas op de plaats. Nola dacht ineens bij elk etentje dat haar vader mee zou gaan. We gingen naar het pannenkoekenrestaurant en ze bleef maar zeggen dat ze wilde dat haar vader ook kwam. Toen zei ik op een gegeven moment “Nee Nola nu even stoppen, je gaat nu alleen met mama en een andere keer gaat papa weer mee. Papa vind dit ook goed.”. Dit gaf haar duidelijkheid en een veilig gevoel. Daardoor was het eigenlijk ook meteen prima.

Je moet heel veel geduld hebben. Meestal duurt het wel minimaal een jaar voor alles weer op rolletjes loopt.

Leave a Response