Marieke reviewed samen met haar zoontje van drie jaar het kijk- en zoekboek “Vrolijke dieren”.
Mijn zoontje is dol op zoekboeken. Ik noem iets op wat hij mag gaan zoeken, en de spanning stijgt in zijn hele gezichtje, waar zal het diertje/ voorwerp zitten welke mama net heeft genoemd? Hij krijgt er geen genoeg van en inmiddels hebben wij wel al een aantal goede kijk- en zoekboeken op een rij in de boeken kast staan.
Dit boek heet “Vrolijke Dieren” met tekeningen van Romain Guyard. Een prachtig boek van de buitenkant, met zo’n zachte kaft die je iets kunt indrukken. Gemakkelijker vastpakken voor kinderen kan niet, leuk over nagedacht.
Het boek kent vele bladzijde met alleen maar veel, heel veel diertjes en vrolijke, kleurrijke plaatjes. Elke twee bladzijde een ander thema, een andere plek op deze wereld; bijv. in de woestijn, het bos, onder water, de boerderij en in het weiland. Onderaan de pagina staan de afbeeldingen van beestjes die je kunt gaan zoeken. Naast elk van die afbeeldingen staat een getal om aan te geven hoeveel er van deze beestjes 
op de pagina’s te zien zijn. Een erg leuk element omdat je kindje zo de getallen leert kennen. Sommige beestjes zitten bovendien erg goed verstopt. Wanneer je het boek vaker leest, merk ik dat mijn zoontje zich herinnert dat er toch echt vier clownvissen, oftewel Nemo’s moeten zijn, en niet maar drie, dus de vraag: ‘Waar zat die vierde ook alweer?’ Nylan is ruim 3 jaar, en flink bezig met tellen. De getallen herkennen vindt hij nog wel lastig, maar wanneer wij de beestjes hebben geteld en ik wijs het getal aan zit hij er niet vaak naast, doe ik het andersom is er enkel nog maar herkenning bij de 1 en de 8.
Nylan moet lachen; midden in het bos, op de afbeelding van een beekje langs wat hoge bomen, ontdekt hij een haaienvin. ‘
Mama, ik zie een haai’ en met zijn verbaasde gezichtje wijst zijn vingertje naar de ontdekte haai. ‘Dat kan toch helemaal niet’ gaat hij verder. Ik verbaas mij over het feit dat hij dit al weet, dat het niet geheel logisch is midden in het bos een haai te zullen aan treffen, en lach met hem mee. In eerste instantie vind ik het grappig dat wij het beestje ontdekken welke eigenlijk niet thuishoren in het betreffende thema van de bladzijde, na een aantal keer merk ik ook wel dat het wat chaos ople
vert, er is eigenlijk net iets té veel te zien. Het maakt het zoeken wat moeilijker, wellicht dat puur het feit dat je beestjes moet tellen en daarmee de getallen herkent voldoende vermaak zal zijn voor de kleine kinderen.
Mijn zoontje vindt het echter een geweldig boek en heeft binnen mum van tijd zijn favoriete pagina’s; de onderwater wereld en de woestijn. Het bos met de haai heeft hij het niet meer over, maar wat een walvis nou naast een giraffe op het zand doet vindt hij wel weer erg grappig. Hij heeft nog niet door dat deze dan weer niet zonder water kan, maar vindt het vooral leuk dat de walvis erg uitgeput (lees als tongetje uit de mond, en water spuitend uit zijn spuitgat) erbij ligt.
Overigens een leuk compliment voor mij als moeder; de avond wanneer oma oppast en Nylan in bedje legt zegt hij: “Oma jij doet dit boek niet helemaal goed, dus ik pak ander boekje voor jou”.
-X-
Annelon & Marieke
