Ik werkte drie dagen bij drie meiden van één, twee en vier jaar. De andere twee dagen werkte ik bij twee jongens van één en drie jaar. Heel eerlijk, het was heel pittig, maar ik denk dat het voor elke vrouw pittig is om zwanger te zijn en te werken.
Tijdens de drie dagen bij de meiden ging ik ‘s ochtends met de tram, standaard bij de halte voor het OLVG ging ik bijna over mijn nek, haha zat gewoon in mijn hoofd denk ik. Op een gegeven moment bracht Richard mij elke ochtend naar dit gezin, daar aangekomen was het even inhouden en wanneer de ouders weg waren rende ik meteen naar de wc ;-). Zo alles er uit en ik kon er weer tegenaan. Dit was alleen de eerste 24 weken. Verder de dag ging het eigenlijk heel goed. Ik zorgde dat de kinderen tegelijkertijd sliepen dan had ik even pauze en kon ik rustig op de bank zitten. De rest van de dag deden we gewoon nog hetzelfde alleen alles rustiger aan en alles zo beperkt mogelijk. Eigenlijk waren de kinderen zich er heel erg bewust van dat er een baby in mijn buik zat, dus ze hielpen mij ook super goed. Ze vonden het heel erg leuk.
Tijdens de twee dagen bij de jongens ging het ook heel goed, omdat ik al 
1,5 jaar bij ze werkte mochten de kinderen ook heel vaak bij mij komen in plaats van dat ik daar moest komen. Dat was super aardig. De jongens gingen altijd met mij mee naar de echo’s, heel gezellig en leuk was dat. Als dit niet mocht had ik ook bij hen gewoon doorgewerkt en had ik mijn afspraken in het ziekenhuis anders in moeten plannen, maar de ouders van de jongens wilde het mij allemaal zo makkelijk mogelijk maken.
Ik had alle kids uitgelegd dat als Sinterklaas met de cadeaus kwam, de baby ook bijna zou komen.
Ik: Kom Olivier we gaan weer naar het ziekenhuis om naar de baby te kijken. Olivier: Allelon is Sinterklaas daar dan ook?
Ik: Nee die is er niet.
Olivier: Ow dan blijf ik wel even thuis.
De kinderen gingen vaak op mijn buik liggen en wanneer ik ze optilde zeiden ze vaak “he nu zit ik op je baby”.
Ik vond het super om mijn zwangerschap te delen met al die lieve kinderen. Ze waren ook echt super lief, ze hielpen me en kon veel met ze praten en fantaseren over de baby. Zij wisten ook allemaal al wat de naam zou worden, geen één kindje heeft dit doorverteld aan de ouders, althans de ouders hebben mij niks gezegd. Ook zocht ik met de kinderen een leuk geboortekaartje uit. Dit kan niet iedereen op zijn werk ;-).
Toen Nola geboren was, dacht ik van o die kinderen zullen super blij zijn haar te zien en ze staan vast te popelen. Toen Olivier binnen kwam zei hij “waar is de baby?” en net als alle andere kinderen keek hij welgeteld twee seconde naar Nola en gingen daarna snel naar het speelgoed. Haha heel typisch! Zo lang gewacht en gevraagd wanneer de baby er nou uit zou komen en dan is ze er uit, is het helemaal niks aan. Later hebben ze allemaal Nola nog wel even 
vastgehouden en stonden ze leuk met haar op de foto.
Terwijl ik dit blog schrijf denk ik echt van wat een mooie tijd dat was, al was het heel pittig en was ik elke avond doodop. Ik weet in ieder geval al een klein beetje hoe het voelt om van een derde of vierde kindje zwanger te zijn, haha zal dat zo ver komen?
-X-
Annelon
