Please assign a menu to the primary menu location under menu

Als eerst wil ik zeggen dat ik geen huisarts ben en geen medische achtergrond heb! Ik vertel alleen mijn ervaring met Liam.

Ik vertel je eerst wat een verborgen reflux is. Een reflux betekent letterlijk spugen. Spugen doet elk kindje, maar wanneer een kindje echt heel erg veel spuugt heeft hij last van de reflux. Wanneer een kindje verborgen reflux heeft zie je het niet, omdat het dus verborgen is. Vandaar de naam. Dat betekent dat het maagzuur omhoog komt en vervolgend weer terug zakt. Oftewel het gaat twee keer langs de slokdarm waardoor er in de slokdarm wondjes ontstaan. Je kan je al wel voorstellen dat dat ontzettend pijn doet. Hier mijn verhaal over hoe dit bij Liam was en van welke symptomen hij last had. Dit is namelijk bij elk kind anders.

Waarom ging ik naar de huisarts
Vanaf ongeveer twee weken begon Liam veel te huilen. Soms ontroostbaar. Wij hadden dat met Nola na één week al. Bij Nola waren dit darmkrampjes dus ik dacht dat dat in Liam zijn geval ook was. De darmpjes moeten nog op gang komen. Die moeten wennen aan de voedingen die erdoorheen stromen.

Ik vond het wel heel lang duren, te lang. Bij Nola duurde het drie weken en daarna was het over. Ik ben daarom op ten duur naar de huisarts gegaan. Zij gaf mij wat tips mee. Toen ik weer terug naar huis liep was ik eigenlijk helemaal niet tevreden. Al die tips wist ik al wel en heb ik ook al geprobeerd. Ondertussen heb ik wat gelezen op internet over verborgen reflux. Mijn buurvrouw vertelde er ook al over. De symptomen kwamen deels overeen met hoe Liam zich gedroeg. Deze symptomen had hij dus niet allemaal en soms in mindere maten.

Symptomen van verborgen reflux:

  • Darmkrampjes (merk je door huilen en bewegen en overstrekken van de beentjes)
  • Weinig spugen
  • Met de handjes in de mond zitten
  • Het omhoog komen van melk
  • Veel smakken
  • Veel hikken
  • Moeilijk doen met de fles
  • Ontroostbaar huilen
  • Zuur uit zijn mond ruiken
  • Niet plat willen liggen

Dit vind je allemaal op websites. Dit zijn de genoemde symptomen maar goed daar heb je nog niet echt veel aan. Elk kindje is uniek. Ook hoe ze reageren op pijn. Hieronder omschrijf ik al deze symptomen met in hoeverre Liam hier last van had en waar hij geen last van had. Dat is namelijk heel verwarrend.

Darmkrampjes
Die waren er duidelijk bij Liam. Dit hebben de meeste kindjes maar sommige kindjes hebben hier geen last van.

Spugen
Ja wat spugen? Het is toch verborgen? Liam heeft een paar keer gespuugd. Dus is het dan niet verborgen? Dat waren al mijn gedachtes.

Met de handjes in de mond zitten
Dit was voor mij erg duidelijk zichtbaar. Hij maakt dan vuistjes en doet ze in zijn mond. Daardoor duwde hij bijvoorbeeld zijn speen weg. Maar goed, kinderen doen ook vuistjes in hun mond wanneer zij honger hebben. Ik constateerde dat het geen hongersignaal was, want hij deed ook zijn vuistjes in zijn mond wanneer hij net had gegeten en vol zat. Dat was dus een teken voor mij dat “vuistjes in zijn mond” niet het signaal was dat hij honger had.

Omhoog komen van melk
Ik hoorde dat het bij hem omhoog kwam en hij vervolgens ging slikken. Dit is iets wat duidelijk een signaal kan zijn.

Veel smakken
Het smakken merkte ik wel maar ik wist niet waar dat vandaan kwam. Elk kind smakt weleens. Later zag ik dat hij dat deed na het omhoog komen van de melk. Ik hoorde dat het omhoog kwam.

Veel hikken
Tsjah hij hikte veel. Veel mensen die op kraamvisite kwamen zeiden dat. Alle baby’s hikken dus dat is moeilijk te zeggen.

Moeilijk doen met de fles
Het ging bij Liam wel moeizaam inderdaad. Hij drukte dan vaak met zijn hoofdje naar achteren of het leek alsof hij een soort van stikte door zich te verslikken. Dit duurde altijd best lang waardoor we de fles uitstelde tot hij gewoon kon drinken. Achteraf bedenk ik mij dat wanneer er zuur omhoog komt en je tegelijkertijd zijn voeding geeft dat tot verslikken lijdt. Dat is natuurlijk iets wat botst.

Ontroostbaar huilen
Ja dat deed hij maar soms was hij wel te troosten en hij huilde niet hele dagen. Het was vooral ‘s middags tot ‘s avonds dat het echt ontroostbaar was waardoor ik vaak met de draagzak in huis liep. Ik hoorde later dat een kindje niet persee hele dagen en nachten hoeft te huilen. Dat verschilt. Ik zorg.de elke keer maar weer dat hij ging slapen zodat hij niet huilde. Dat vond ik zelf niet normaal. Hij was dan helemaal uitgeput

Zuur uit mond ruiken
Dit is een duidelijk teken maar dit was bij Liam dus niet het geval. Daarom twijfelde ik ook, want dat moet toch wanneer er zuur omhoog komt?

Niet plat willen liggen
Dit wilde Liam duidelijk niet. Maar soms ook weer wel wanneer hij diep sliep.

Nog een keer naar de huisarts
Ik had het gevoel dat ik zelf een beetje moest puzzelen en geen hulp kreeg van de huisarts. Eigenlijk moest ik zelf de “diagnose” stellen om dan vervolgens tegen de dokter te zeggen en mij laten doorverwijzen naar de kinderarts. Van mijn buurvrouw hoorde ik namelijk over het medicijn Omeprazol. Ik wilde dit gewoon hebben! Een paar dagen later heb ik dan ook weer een afspraak gemaakt. De volgende dag kon ik terecht. Ik heb daar toen net zo lang gezeten tot zij mij door zou verwijzen naar de kinderarts. Nou dit is wat zij deed.

Vervolgens kreeg ik de brief dat ik over twee weken een afspraak had. Ik heb meteen het ziekenhuis gebeld dat ik de volgende dag of dezelfde week nog wilde komen. Je laat je kindje toch niet nog twee weken pijn leiden!? Ik snap dat er meerdere kindjes zijn die geholpen moeten worden, maar als moeder ga je alles er aan doen om de pijn, die je kindje heeft, te stoppen. De kinderarts zei dat ik dan moest vragen of mijn huisarts er een melding van moest maken dat het spoed was. Mijn huisarts vond het geen spoed. Toevallig had ik de volgende dag een afspraak bij de GGD. Zij gaven aan dat zij het wel spoed vinden. Dit vond ik fijn om te horen maar goed zij kunnen geen melding maken dat het spoed is. Zij heeft mij geadviseerd te wachten tot het na vijf uur is en dan de huisartsenpost te bellen, zodat zij meteen gaan kijken.

Huisartsenpost
Eenmaal bij de huisartsenpost was Liam natuurlijk alleen maar aan het lachen. Dit was bij de huisarts ook constant het geval. Dan voel je je meteen niet serieus genomen. Deze man heeft mij uiteindelijk Omeprazol voorgeschreven. Deze kon ik meteen ophalen bij de apotheek.

Kinderarts
Ondertussen waren de twee weken verstreken en had ik de afspraak bij de kinderarts. Eenmaal daar hebben ze hem meer onderzocht dan de huisarts en huisartsenpost deden. Ze stelde veel meer vragen. Ik reageerde soms vaag, omdat sommige symptomen er soms wel waren en soms niet, hij niet hele dagen huilt, maar wel veel op de dag en ik merkte dat er iets was door vooral die flessen die zo moeizaam gingen en dat als hij aan het huilen was hij echt ontroostbaar was.

Nou de kinderarts constateerde inderdaad dat het een verborgen reflux is. En dat zei ze met zekerheid. Dat was erg fijn. Niet dat hij dat heeft, maar dat we iets kunnen doen tegen zijn pijn.

Omeprazol
De kinderarts schreef ook Omeprazol voor. De huisarts van de huisartsenpost had mij niet uitgelegd wat de bijwerkingen kunnen zijn. Dat is buikpijn. Dat kan dus lastig peilen zijn wat er dan is wanneer hij, ondanks de medicatie, toch blijft huilen. Na een week merkte ik pas dat de Omeprazol zijn werk deed.

De medicatie helpt!
Liam was super vrolijk. Af en toe een klein huilbuitje maar dat was het dan ook. Een tevreden baby.
Hij doet nog steeds weleens lastig met de fles, maar bijvoorbeeld zijn vuistjes gefrustreerd in zijn mond duwen doet hij veel minder. De hoofdeinde van alle matrasjes in huis hebben wij nog steeds verhoogd, zodat er nog steeds minder zuur door zijn slokdarm zou stromen.

Verder hebben wij nog een telefonische afspraak staan. Ik ga vertellen dat de medicatie goed zijn werk doet maar hij soms nog wel erg verdrietig is wanneer het hem niet lukt te drinken. Misschien wil ze daardoor wel de medicatie opschroeven ofzo. Ik en Richard zijn al happy zo en Liam ook :-).

Ik hoop dat je zo wat info rijker bent. Geloof in je moedergevoel! Vervolgens moet je alles doen om wat je wil bereiken. Dit deed ik dus door de huisartsenpost na vijf uur te bellen. 

Het belangrijkste vind ik dat je kindje niet meteen alle symptomen voor een aandoening hoeft te hebben. Het kunnen er een paar zijn en het kunnen symptomen zijn in mindere mate. Als hij of zij ineens niet meer huilt en er uiteindelijk niks is dan ben je echt niet “voor niks” naar de huisarts en kinderarts geweest! Daar zijn ze voor.
 

Leave a Response